Gaat het ooit nog goed komen tussen slachtoffers en katholieke Kerk? Het vertrouwen lijkt voorgoed naar de knoppen.

Aartsbisschop Wim Eijk wil dat pastoraal werker Tejo van der Meulen wordt ontslagen door de parochie Sint-Jan de Doper, een fusie van negen voormalige parochies in de driehoek Abcoude, Mijdrecht en Maarssenbroek. Reden is dat Van der Meulen tijdens een Eucharistieviering tegen alle regels in het Evangelie voorlas, preekte en delen van het Eucharistisch gebed hardop heeft voorgebeden.

Kort voor de Tweede Kamer zich deze week boog over het seksueel misbruik in de katholieke Kerk, verscheen het rapport Seks onder je 25e van RutgersWPF en Soaids. Het betreft een breed opgezet onderzoek onder 8000 jongeren naar hun seksuele gezondheid.

De kardinaalshoed is definitief binnen voor mgr. Eijk.

De kardinaalshoed is definitief binnen voor mgr. Eijk. Dat is iets om blij mee te zijn.

Een van Nederlands beruchtste schurken, Willem Holleeder, komt eind deze maand vrij. Hij zal niet worden vervolgd wegens de 25 moorden waarmee hij in verband wordt gebracht. Niet omdat men denkt dat hij er niets mee te maken heeft. Integendeel zelfs. Maar bij gebrek aan technisch bewijs.

Vorige maand werd kort na elkaar bekend dat de pastoor van het parochieverband Veluwe Vallei en de emeritus-pastoor (93) van Putten beschuldigd zijn van seksueel misbruik. De laatste was al eerder veroordeeld wegens seksueel misbruik. Er loopt nog een rechtszaak tegen de bijna 94-jarige maar nog kwieke emeritus.

Beide geestelijken zijn onmiddellijk na de eerste melding door het aartsbisdom Utrecht geschorst in afwachting van verder onderzoek. Ook heeft het aartsbisdom het Openbaar Ministerie van de klachten in kennis gesteld.

Opmerkelijk in deze zaak is dat de media, in afwijking van de geldende code, er massaal toe zijn overgegaan de volledige namen van beide priesters te publiceren. Zelfs veroordeelde criminelen als seriemoordenaar Koos H. en gruwelpooier Saban B. worden nog steeds alleen met initiaal vermeld. Ook van de seriekinderverkrachter van Het Hofnarretje, die nota bene bekend heeft, weten we niet meer dan dat hij Robert M. heet. De beruchte Bossche badmeester wordt zelfs zelden met initialen vermeld.

Toen in 2009 vanuit de VS een internetsite namen van hier veroordeelde pedofielen publiceerde, was Nederland te klein. De toenmalig Hoofdofficier van Justitie in Zeeland, Diederik Greive, zei destijds: "We hebben de schandpaal een aantal eeuwen terug afgeschaft en die wil ik niet graag terughebben."

Een woordvoerder van Justitie noemde "deze vorm van naming en shaming zeer onwenselijk". Hij vroeg zich zelfs af of het publiceren van deze gegevens volgens de privacywetgeving wel mag. In de media wezen commentatoren op het gevaar van 'eigenrichting'. Maar door nu ineens namen te noemen zijn tal van media inmiddels zelf overgegaan.

Geen zaak is zo moeilijk te bewijzen als een zedenmisdrijf, zeker wanneer dat decennia geleden plaats heeft gevonden. Bij gebrek aan bewijsbaarheid achten de bisschoppen en religieuze oversten een gegrondverklaring voldoende om meestal lang verjaarde zaken te erkennen en eventueel financiële compensatie uit te keren. Ook worden, zoals in de kwestie rond de twee pastoors blijkt, onmiddellijke maatregelen getroffen.

Dat is in het onderwijs en de sportwereld ondenkbaar, terwijl algemeen bekend is dat er ook dáár veel mis gaat. Berichten daarover halen zelfs nauwelijks de krant.

Wat verontrust, is het snelle en geruisloze onderscheid dat wordt gemaakt tussen zelfs notoire veroordeelde criminelen van de zwaarste categorie en verdachte katholieke geestelijken. Niet dat we deze laatsten, laat staan de veroordeelde emeritus, uit de wind zouden willen houden. Maar wel dat zij als volwaardige Nederlandse staatsburgers worden behandeld die onschuldig dienen te worden geacht totdat het tegendeel volgens geldige juridische procedures bewezen is en conform de geldende privacywetgeving.

Of gelden voor katholieken andere regels?